امشب از آسمان دیده ی تو روی شعرم ستاره می بارد در زمستان دشت کاغذها پنجه هایم جرقه می کارد شعر دیوانه ی تب آلودم شرمگین از شیار خواهشها پیکرش را دو باره می سوزد عطش جاودان آتش ها آری آغاز دوست داشتن است دوست داشتن زیباست از سیاهی چرا هراسیدن شب پر از قطره های الماس است آنچه از شب به جای می ماند عطر سکر آور گل یاس است آه بگذار گم شوم در تو کس نیابد دگر نشانه ی من روح سوزان و آه مرطو بت بوزد بر تن ترانه من آه بگذار زین دریچه باز خفته بر بال گرم رویاها همره

این عشق ماندنی این شعر بودنی این لحظه های با تو نشستن سرودنی ست این لحظه های ناب در لحظه های بی خودی و مستی شعر بلند حافظ از تو شنودنی ست این سر نه مست باده این سر که مست مست دو چشم سیاه توست اینک به خاک پای تو می سایم کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنی ست تنها تو را ستودم آنسان ستودمت که بدانند مردمان محبوب من به سان خدایان ستودنی ست من پاک باز عاشقم از عاشقان تو با مرگ آزمای با مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست این تیره روزگار در پرده غبار دلم را فروگرفت

تـن تـو آهـنگی است و تـن من کلمه ای است که در آن می نـشیند تا نـغمه ای در وجود آیـد سروده ی که تـداوم را می تـپد در نگاهت همه ی مهـربـانی هاست: قـاصدی که زنـدگی را خبر می دهد. و در سکـوتـت همه صداها فـریـادی که بـودن را تـجربـه می کـند... شاملو

من برای او که خواست اما نتوانست دعا میکنم *سید علی صالحی*

امروز اگه اینه که ای وای از فردا دلگیرم از تموم دنیا، فقط بیا بیا که زندگیمو این دوری سوزوند چه خاطراتی از تو پیش من جا موند قصه ی غمگینمو جز تو کسی نخوند بی هم می میریم، شبیه زنجیریم یه لحظه دور از هم آروم نمی گیریم بارون دیوونگی داره عاشق که بی عشقش طاقت نمیاره تو بی من و من بی تو، چی مونده از ما؟ بیا یه مرهمی بذار رو این دردا نیستی و من دل تو دلم نیست، فقط بیا غرورمو هیچی به جز اشکت نشکوند بهم بگو چی آخه چشماتو ترسوند؟ بی تو واسه نفس کشیدن هوا نموند بی